w tym artykule
Unified Namespace (UNS) to sposób organizacji danych w zakładzie produkcyjnym: bieżący stan maszyn, linii i systemów trafia do jednego, wspólnego miejsca, uporządkowanego według struktury firmy. Każdy system, który potrzebuje danych, pobiera je stamtąd, a nie bezpośrednio z maszyny albo z innego systemu.
Broker, bramki zbierające dane z maszyn i jedna wspólna magistrala danych to rozwiązania znane od lat i stosowane także bez UNS. To, z czego UNS jest znany, to uporządkowana struktura danych: każda wartość, od poziomu firmy po pojedynczy parametr maszyny, ma stałe miejsce i nazwę, według tych samych zasad w całej firmie i zrozumiałą dla każdego systemu.
Zamiast połączeń między każdą parą systemów
W typowym zakładzie integracje powstają po kolei: MES łączy się z maszynami, potem z ERP, potem system utrzymania ruchu z MES, a raport dla zarządu pobiera dane z trzech miejsc. Każde połączenie jest osobnym projektem, a wymiana jednego systemu oznacza przerabianie wszystkich jego połączeń.
W UNS każdy system łączy się tylko z jednym miejscem. Maszyna publikuje swój stan raz, a korzysta z niego MES, SCADA, dashboard i system utrzymania ruchu. Nowy system podłącza się do tego samego miejsca, bez nowych integracji z każdą maszyną.
Jak zbudowany jest UNS
Z koncepcją UNS powiązanych jest kilka ważnych elementów. Dwa z nich to oprogramowanie, a dwa to ustalenia, których muszą przestrzegać wszyscy, którzy publikują dane:
- Broker, najczęściej MQTT, w którym dane są publikowane i z którego są pobierane.
- Struktura nazw odpowiadająca budowie firmy, zwykle według modelu z normy ISA-95: firma, zakład, obszar, linia, maszyna. Na przykład
acme/kalisz/tloczenie/l2/p3/stan. - Bramki przy maszynach, które czytają dane ze sterowników przez OPC UA, Modbus albo protokoły producentów i publikują je do brokera.
- Wspólny format danych: ustalone nazwy, jednostki i struktura wiadomości.
Broker i bramki da się uruchomić stosunkowo szybko. Najdłużej trwa uzgodnienie nazw i formatu między automatykami, działem IT i dostawcami systemów, a potem pilnowanie, żeby trzymały się ich nowe maszyny i systemy. Bez tego w brokerze szybko pojawiają się te same dane pod różnymi nazwami i w różnych jednostkach.
UNS to nie to samo co MQTT
UNS bywa utożsamiany z MQTT, bo większość wdrożeń i materiałów o UNS opiera się na tym protokole: jest lekki, obsługuje go wiele urządzeń i systemów, a model publikuj-subskrybuj dobrze pasuje do tego podejścia. Ale UNS to sposób uporządkowania danych, a MQTT to tylko jedna z technologii, na których można go zbudować.
Tę samą rolę mogą pełnić:
- różne brokery MQTT, od lekkiego Mosquitto po rozwiązania klastrowe, porównane w przeglądzie brokerów MQTT,
- platformy strumieniowe, takie jak Apache Kafka, częściej wybierane w dużych firmach, gdy dane z zakładów trafiają też do hurtowni i analityki,
- brokery wiadomości, takie jak RabbitMQ czy NATS, które obsługują także MQTT obok własnych protokołów,
- OPC UA w modelu publikuj-subskrybuj albo platformy przemysłowe, które udostępniają wspólny model danych dla wielu systemów.
Wybór zależy od tego, kto ma korzystać z danych, ile ich jest i co firma już ma. Struktura nazw i format zostają takie same niezależnie od technologii.
Czego UNS nie załatwia
UNS pokazuje bieżący stan, a nie historię. Do analizy trendów i raportów dane trzeba zapisywać w bazie, na przykład w bazie szeregów czasowych albo historianie. UNS nie zastępuje też logiki MES ani ERP: rozliczanie zleceń, harmonogram czy identyfikowalność nadal dzieją się w tych systemach. I wymaga zabezpieczenia: broker, z którego czytają i do którego piszą wszystkie systemy, musi mieć kontrolę dostępu dla każdego z nich.
Kiedy UNS ma sens
- dane z tych samych maszyn są wykorzystywane przez kilka systemów,
- zakład planuje dokładać kolejne systemy i nie chce za każdym razem budować integracji od nowa,
- parametry procesu są dla firmy krytyczne, na przykład ze względu na jakość albo wymagania klienta, i muszą być nadzorowane w kilku systemach naraz: wtedy nawet przy niewielkiej skali UNS daje jedno, uporządkowane miejsce dla każdego parametru każdej maszyny,
- firma ma kilka zakładów lub złożoną strukturę zasobów i chce porównywać je na tych samych danych.
Przy jednym systemie MES, kilkunastu maszynach i bez takich wymagań co do parametrów bezpośrednia integracja jest zwykle prostsza i tańsza. UNS opłaca się wtedy, gdy liczba systemów i połączeń zaczyna rosnąć.
Od czego zacząć
Od ustalenia struktury nazw i pilotażu na jednej linii: kilka maszyn, broker, jeden system, który z tych danych korzysta, na przykład dashboard albo MES. Dopiero gdy struktura sprawdzi się w praktyce, warto rozszerzać ją na kolejne linie. Szerszy obraz systemów w zakładzie i tego, jak wymieniają się danymi, jest na stronie systemy IT dla produkcji. UNS to wybór architektury, z którą zakład pracuje potem przez lata, więc należy do strategii IT: kto odpowiada za brokera, strukturę nazw i uprawnienia, trzeba ustalić, zanim podłączy się trzeci system.